نازنین تر زتو کس نیست که یادش بکنم

« اولین روز عشق» نخستين ها بود ؛ تار و پود عشق بر قامت قلبم تنيده بودم و از هرچه خويشتن خواهي رميده بودم ؛ گام در راهي نهاده بودم که بر من بي منتها مي نمود و من چه بي پروا به سوي هيچ گام بر مي داشتم : هيچِ هيچ . باکي نبود و هراسي که عشق آنچنان بيم از من درربوده بود که تو گويي همه ناممکن را ممکن بودم و به هر کوره راهي مؤمن ... . ثانيه ها هم آغوش من در گذشتند و نيمه هاي راه رسيدند که راه را بازشناختم ، عشق را دريافتم و در معنا فرورفتم . با خود انديشيدم و خدا را ، جهان را ، انسان را و هر آنچه را که مي توان ديدن به تصوير کشيدم . اينک محصور نبودم ، پرنده بودم و ليک در قفس نبودم ؛  بر اوج پرگشودم تا دريابم هرآنچه را که هواي يافتنش مرا بدين دنيا کَشانده بود ... . اينک در پس روزها و شبها من هنوز هم در هواي رمز زندگي پرسه مي زنم ؛ مي دانم ، مي دانم ، هست بسيار که من نمي دانم ، اما سرخوشم که مي کوشم غايت انسان را بيايبم و نهايت زيستن را دريابم . باري ، باري هنوز هم آن نخستين ترانه ها با من است ، که آن از من است و چنين مي انديشم که بي نبودِ آن ، من نيز چنين که اينکم نمي توانستم بودن . گمان مي دارم که عشق را مراحليست و ايمان دارم که حتي آن نخستين هايش نيز - با همه خامي و ناپختگي اش - عاشق را زماني به کار آيد . ليک هماره آرزويي در سر مي پرورانم و به خداي خويش چنين مي گويم : الهی من ، يگانه بي انتهاي من ، هرآنکه عاشق نمودي و جام نهادش از شراب عشق لبريز ساختي ، به بي کرانگي ات که به او عشق حقيقي عطا کن

خدایا وقتی که کوچک بودم دوست داشتم فرشته ای باشم.بالهای کاغذی درست می کردم و دستانم را تکان می دادم . بزرگترکه شدم دوست داشتم فرشته ای واقعی باشم لباس سفیدی به تن کردم. مرا به قصری زیبا بردن. اما نه !!! اینجا بهشت نبود .

می گفتم جایه فرشته در بهشته  .گفتم بهشت تو یه دنیایه دیگست. باید برم تو همون دنیا.......نمی دونم چه جوری شد که رفتم اونجا هم لباس سفید تنم بود ولی همه جا تاریک بود یه فرشته واقعی رو دیدم بهم گفت: تو هیچ وقت فرشته نمی شی .پرسیدم چرا؟؟؟؟

بهم گفت چون فرشته به لباس سفید یا بهشت بودنش نیست باید از دل فرشته باشی...فرشته باید دلش سفید و پاک باشه .

اون وقت فهمیدم چه کار اشتباهی کردم که خودمو مجبور کردم بیام این دنیا. چون جای بخشش نداشتم وحالا از فرشته های زمینی کمکم می خواستم کمکم کنن....من باید کاری می کردم که خدا خودش بخواد منو بیاره بهشت ..نه که خودم بیام.

وفادار تو بودم تا نفس بود

دريغا همنشينت خارو خس بود

دلم را بازگردان      بازگردان

همين جا سوختن بس بود     بس بود!

مي توان تنها شد …

مي توان زار گريست …

مي توان دوست نداشت و دل عاشق آدم ها را زير پا له کرد!

مي توان چشمي را به هياهوي جهان خيره گذاشت…

مي توان صدها بار، علت غصه دل را فهميد

مي توان …

مي توان بد شد و بد ديد و بد انديشه نمود!

آخرش هم تنها ، مي توان تنها رفت…

با جهاني همه اندوه و غم و بدبختي…

همه جا تلخي و سردي و غرور ...

ولي اي کودک زيباي دلم، آن ور سکه تماشا دارد:

شهري از مردم آبي سرشار،آسمانش و زمين،عين آن شهر،

ولي

من و تو با همه آدم هايش ،غرق احساس غروريم به عشق!

دل هر آدم عاشق که شکست ،دل ما مي شکند!

همه جا لبخند است و زمين،

مفتخر است به تن سبزي که

ضرب گام من و تو،بر دلش مي پيچد

من و تو خوشبختيم

ما خدا را داريم،

ما غم چلچله را وقت بوسيدن دستان بهار

مثل يک شعر قشنگ،از دلش مي خوانيم

ما به باران گفتيم:که کمي آهسته ، غنچه پاک دعا در خواب است!

او قرار است که روزي، روي انديشه و ايمان،

بين احساس شکوفايي وآرامش و عشق

تا دم پنجره سبز خدا،سبز شود…

شهر ما آباد است

و نگاهش شب و روز ،به تولد باز است.....

جدایی تا نباشد

دوست قدر دوست کی داند

شکسته استخوان داند

قدر مومیایی را

                                               در ابعاد این عصر خاموش

                                بیا تا برایت بگویم

             چه اندازه

                                                          تنهایی من

                          بزرگ است

شدم عاقبت اسیر و زندانی       اسیر نگاهی که نداشت پایانی

 خداوندا! مرا شايسته آن كن تا به همنوعانم كه در سراسر دنيا در فقر و گرسنگي به دنيا مي آيند و ميميرند ؛ خدمت كنم
خدايا! امروز با دستهاي ما روزي عشق ،‌آرامش و سرور به آنها ببخش
خدايا! مرا معبر آرامش كن ؛‌
تا آنجا كه نفرت هست ، عشق جاري سازم
آنجا كه خطا هست ، بخشايش بگسترم
آنجا كه جدايي هست ، وصل بيافرينم
آنجا كه لغزش و دروغ هست ، حقيقت بياورم
آنجا كه ترديد هست ، ايمان بياورم
آنجا كه ظلمت هست ، نور بتابانم
و آنجا كه اندوه است ، شادي منتشر كنم
خدايا! مرا موهبت آن عطا كنم تا به جاي آسودن به ديگران آسايش بخشم.
و بجاي آنكه ديگران دركم كنند ، دركشان كنم
و بجاي آنكه عشق دريافت كنم ، عشق بورزم
زيرا با فراموش كردن خويش است كه مي توان به هرچيز رسيد
با بخشايش است كه بخشوده مي شويم
و با مردن است كه زندگي ابدي ميابيم

گل باغ خاطر من :

هرجا که باشی،دلم ثانیه به ثانیه دعایت می کند.

یادت باشد هرجا که هستی به فکر غربت چشمان من هم باش

تو که پیداشدی لحظه های گنگ وخسته ام

جای خودرابه عشق وآفتاب داد ومن عاشقانه

مسافر خواب شیرین با تو بودن شدم.

 ای آسمان آبی ام:

برای قلب بهاریت؛از خدا چتری می خواهم که چون سایبانی

غصه هایت رادر خود بگیرد ونگذارد ذره ای غم

بر دل نازکت بنشیند.

تورا به لحظه هایی که فریادت می زنند سو گند

مواظب خودت باش.

ای همه وجودم :

تورا چوگلهای نیلوفری، همچو یاسهای سپیدوپاک.

بسان مهتاب وشب بوهای عاشق دوست می دارم

چون هرگز برای دوست داشتن پایانی نیست

 چقدرتشنه ام؛تشنه ی دیدن چشمانت؛تشنه ی نشستنه

زیرسایه ی وجودعاشقت اما.....

بـه درگاه عشقت گدایـم الهـی

                   ز دلـدار و دلبـــر جــدایـم الهـی

بـه آستـان کویت گذارم سرم را

                 ببخشا! تـو جـرم   گناهم    الهی

 ز راه مـــروت بـمان در کنـــارم

                     شکستـه دل و بی پناهم  الهی

بـه دیـدار رویش دلـم بیقراراست

                       به هرسودوان است  نگاهم   الهی

تــویی تــکیه گاه  دل نــا امیـدم

                   تــو لطفی بفرمــا ! بـرایــم الهــی

دلم گشتــه پـر خون ز جور زمانه

                      بکن از غم و درد رهــایــم الهـی

بـه وصل نــگارم دلم شاد گــردان

                      تـو بشنـو ز اخلاص صدایـم الهی

اگر چه شاید تو به یاد من نباشی اما من همیشه به یادت هستم و می مانم

و اگر چه ممکن است تو بتوانی بی من بخندی اما من بی تو وبدون تو می گریم.

عزیزم وقتی که نیستی تمام فکرم با توست. صدایت را نمی شنوم اما در خاگر چه بعضی اوقات من و تو از هم دور هستیم اما بدان قلبم را به تو داده ام ویالم

با تو گفتگو می کنم.

وقتی هستی لبخندهایت را می چشم."زمزمه های عاشقانه ات را می شنوم"و آن

 گاه که چشم هایت مرا در بر می گیرد و دستان نوازشگرت حس عشق را به وجودم هدیه 

می دهد گویی دنیا از آن من است.

اين سوی خاکريزهای عاشقی،

آن سوی رزهای غنچه های تب دار،

دلی هست که به خاطرات می تپد و

با بودنت جان می گيرد و تو بی صداتر

از گذر زمان شرح دلتنگی هايم را شنيدی

و حا با وجود همه خار ها و خزان ها تنهايم می گذاری؟

پس من چگونه باور کنم با تو بودن رابه

دلم تنگ شده است برای شنيدن صدايت

پس می نويسم از غربت بی تو بودن ....

شبي آهسته مي آيم.....

از دريچه ي چشمانت ميگذرم....

پلك هايت مرا نمي بيند!

نگاهت خميازه ميكشد!

چشم هايت را ميبندي و من اسير ميشوم

باز و بسته ميكند باد

پنجره هاي دلم را

باز همراه من است چشمان ابري ام

دلم چون بيد مي لرزد

و من ميترسم از اين همه تنهايي و غربت

اينجا كوچه ها تاريك و طولاني است

و فكر من شب و روز اين است:

از من تا تو چقدر فاصله است؟

مواظب دلت باش ....فدای اون دل پاکت ، دلی از جنس محبت و عشق ...

حیف این دله اگه بشکنه ، اگه  همدرد غم و غصه های دنیا بشه....

حیف این دله  كه نا امید بشه و همنشین اشکهای بی گناهت باشه....

دلت رواسیر بی وفاییها نکن....

دلت رادر دام یک دل سیاه ننداز،همیشه شادباش،تا دلت مثل یک شمع نسوزه

مواظب دلت باش عزیزم ، قدرش و بدون  ، تو تنها همین دل رو داری

رها ش کن ازدام بی محبتی های این زمونه

اگر دلی شکست ، زندگی ویران میشه ، اگر اشکي چكيد

دل میسوزه و زندگی سرد و بی روح میشه ....

با دلها ، یکرنگ باش تا با دلت مهربان باشند ، با دلها ، وفادار باش

تا دلت را بازیچه قرار ند ن!
           

 تو این زمونه دلهای بی وفا فراوانن و چشمهاي  گریون بسيار

اگر میخوا ی در کمین غمهای روزگار نباشی ، دلت را به خدا بسپار

 چون اون فقط مهربانترین مهربانها ست  ،اگه  دلت همیشه به اون  باشه

 دیگر نه غمی داری و نه لحظه تلخی،

 اون  لحظه است که  ديگه دلت همیشه در پناه حضرت عشق است ....

از من نپرس چقدر دوستت دارم اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم بگو معنی تمرین چیست ؟ بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟ بریدن از خودم را ؟ مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی ... از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها هدیه می دهم همه می دانند که دوری تو روحم را می آزارد

رفتم , مرا ببخش و نگو او وفا نداشت

راهی به جز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه پر حسرت تو را

با اشکهای دیده زلب شستشو دهم

رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم , مگو مگو که چرا رفت, ننگ بود

عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت, چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لا به لای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی توفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله آتش زمن مگیر

می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان زکرده ها و پشیمان زگفته ها

دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم